M is C een column van MC

Als mijn verhaal in de Asterisk verschijnt, zult u in het zelfde blad ook de laatste beslissing van Acorn kunnen lezen. Namelijk dat men afziet van het op de markt brengen van de Phoebe /RiscPC2: alle voorschot terzake zal worden terug betaald.

Niet alleen jammer, ook merkwaardig. Omdat het apparaat in al z'n glorieuze verschijning reeds ten tonele was gevoerd. Mét de prijs die er voor moest worden betaald. We hebben allemaal nogal meesmuilend gereageerd op de marktberichten inzake Windows 1, 2 en 3 (als ik ze zo mag noemen). Helaas, helaas is het bericht over Phoebe veel ernstiger en kan het niet worden bedekt onder de vlag van de markt-strategie.

Naar mijn mening hebben wij hier te maken met een zware crisis bij het bedrijf Acorn. Wie in de recente geschiedenis duikt, ziet dat de top veranderde, armen van het bedrijf werden verwijderd, andere onderdelen kregen een andere naam die (versluikt) duiden op andere activiteiten. Phoebe - de eerstgedachte uitvoering - werd 'uitgekleed', bepaalde vernieuwingen zouden pas later worden uitgevoerd.

Nu zijn er in Engeland stromingen die Phoebe in welke andere vorm op de markt willen brengen. Het lijkt er dan op dat Acorn, als fabriek van computers, niet meer bestaat. Dan is het merkwaardig dat Acorn de RiscPC1 en de A7000+ wel zou blijven maken. Neen, ik denk dat wij nu zelf meemaken wat andere fabrieken van andere platforms reeds eerder doormaakten: snijden of doodgaan. Als zoiets een 15 jaar eerder gebeurde, zei men dat het bedrijf 'op te grote voet' leefde. Nu is dat in strikte zin niet meer aan de hand, immers hebben wij te maken met regionaal grote recessies.

Regionaal - Midden Oosten, Japan- maar dat heeft mondiaal een heel grote invloed. Want wanneer nu de exploitatie van het betreffende mineraal en de productie van de chip, toch in hoofdzaak in Japanse handen, sterk vermindert dan heeft dat in de hele wereld -en niet alleen de Westerse- een zeer grote invloed. De eersten die dat merken zijn naast de computer-fabrieken alle bedrijfstakken die te maken hebben met computers en software.

En dan kom ik terug op wat ik eerder zegde: zware crisis bij Acorn. Ik wil niet graag voorspellen maar ik vrees dat wij binnen 5 jaar te maken hebben met een begrafenis danwel een huwelijk. In het eerste geval is het er niet meer, in het tweede geval hangt het af van de huwelijkspartner of Acorns inbreng overeind blijft. Omstreeks 1942 zong Vera Lynn "We'll meet again, don't know where, don't know when. But we'll meet again some sunny day". Ook ik hoop dat het een huwelijk zal zijn. En dat er dán 'then some day we'll see RiscOS again, don't know where, don't know how, don't know when' wordt gezongen.

Wie regelmatig mijn columns las, zal het zijn opgevallen dat ik bedrijfsmatig 'pro-amerikaans' ben. In Den Haag Vandaag zei men laatst nog in de zaak Clinton: 'de Amerikaan is trots op zijn land'. Het is dat 'trots zijn' op wat het eigen land produceert wat ik mis in heel Europa. Hier is men hoogstens trots op wat de fabriek maakt. Niet op wat het land produceert. Als Europeaan van de allereerste orde (1937!!) hoop ik dat Acorn Europees blijft. Maar bedrijfsmatig hoop ik dat het in Amerikaanse handen komt.

Wie van u ziet dat Jaguar van Ford is? En dat Mercedes jaloers is?

groetend, Max van Loon