De RISC OS '99 show
een impressie van een gehaaste Jos Ulijn

Waarschijnlijk zal ik nooit te weten komen, hoeveel RISC OS gebruikers het hier te lande is ontgaan dat 30 en 31 oktober 1999 de RISC OS '99 Show zou plaatsvinden. Opvolger van de Acorn World Shows, en resultaat van een moedige onderneming van de Engelse Arm Club, te zorgen voor een waardige opvolger, nu Acorn zich na een identiteitscrisis heeft hervonden als e-14.

Ik heb begrepen dat de thuispagina van onze vereniging in juni al de show meldde - met de belofte dat Herman Corijn opnieuw voor de organisatie zou zorgdragen. Pas kort voor de show kwamen de eerste reacties (waaronder de mijne). Voor Herman luidde dit een gevecht met de tijd in, om de reis toch georganiseerd te krijgen, met de handicap dat hij steeds eenieder heeft moeten informeren over verandering van plannen. Het laag houden van de kosten en problemen met reserveringen hebben hem tot in de kleine uurtjes - in totaal echter voor heel veel uurtjes - doen bellen.

Per saldo ondernamen elf personen de reis. Met de auto naar Calais. Daar met de boot de oversteek maken, om vervolgens na drie uur treinen eindelijk in ons hotel in Epsom aan te komen. Hier kon de Nederlandse Noor Jan Jaap van der Geer zich blijmoedig bij het gezelschap aansluiten.

De volgende dag. De show vond plaats in een indrukwekkend gebouw, centrum van de (paarden-) renbaan in Epsom Downs. Het was er druk, en dat zou de hele dag zo blijven. Hier troffen we ook mensen als Henk Huinen, Frank Kraaij (Desk) en André van de Berg (E.C.D.), die met ons niet de route maar wel de bestemming deelden.

Prominente plaatsen op de show hadden de mensen van Risc Station, die een tomeloze energie aan de dag legden om het RISC OS platform in krachtige en fraaie computers onder te brengen. En de stand van Castle Technology, die nu vaandeldrager voor Acorn zijn en vooralsnog inzetten op de A7000+.

Maar ook Millipede was er - met een nieuw moederbord dat er (zeg ik als leek) gelikt uitzag. Heel boeiend om een tijdje op de Millipede stand te verkeren. Hij - de genius, die bouwt omdat het technisch mogelijk is. Hij was net die paar uurtje programmeren tekort gekomen om een werkende machine te tonen; nu was er een ondefinieerbaar scherm - met een onmiskenbare RISC OS muispointer, die hem tot een bescheiden tevredenheid stemde. Zij - verscheurd tussen trots en wat-het-mag-kosten. Trots omdat er op het allereerste moederbord slechts één verbinding moest worden bijgemaakt, om hardwarematig een werkende machine te kunnen hebben. Maar ook maakte zij er geen geheim van, dat het toch wel aardig was geweest als er tenminste een plaatje op het scherm had gestaan.

Dat tafereeltje in het klein tekent, bedacht ik, de toonzetting van de show.. Het was er gezellig druk - een middenweg tussen de Acorn World Shows en onze eigen Acorn Expo. Er is weer optimisme, met in de kern de kracht van RISC OS, dat door een handjevol vechtjassen als RISC OS 4 weer nieuw leven werd ingeblazen. Geen bobo's, geen bakken met geld; integendeel. Hier heb je mensen die geloven in hun product - en daar dan wel niet hun ziel en zaligheid, maar dan toch wel hun bestaanszekerheid op het spel zetten.

Tenslotte komt Bill Gates alleen maar in beeld om een taart in het gezicht gedrukt te krijgen. Of om iets belangrijks te komen zeggen, hoe oninteressant ook. In Epsom Downs zijn de kopstukken van het platform er, en maken tijd voor een praatje, hoe druk ze het ook hebben. Over en weer leer je gezichten herkennen. Zo waren het met name de mensen van Rcomp Interactive, en van de Arm Club, die nadrukkelijk informeerden of ze volgend jaar weer te gast konden zijn op de RISC OS Expo.

Je moet het enthousiasme hebben gezien van de medewerker van Spacetech die op de stand zijn creatie OHP demonstreert - en verrek: het is weer zo'n applicatie waar met name de mensen met RISC OS computers almaar op worden getrakteerd: een lenig, logisch en op intuïtie inspelend staaltje programmeerwerk. Zo blijkt het eruit stappen van Acorn tot een verscheidenheid van nieuwe initiatieven te hebben geleid, pril nog maar zeker kansrijk.

Het bezoek aan zo'n show heeft twee nadelen: je moet terug, en je moet op tijd weg. Kwart voor drie 's middags in de bus stappen , en 's morgens om half vijf de motor in de schuur duwen - da's lang. Maar ik kon terugzien op een boeiende, gezellige en perfect verzorgde show - waarvoor de Arm Club alle eer toekomt (je mag er ook gerust lid van worden). En in de rugzak brandden de aankopen (zoals OHP) om te worden geïnstalleerd en uitgeprobeerd. Het kostte dan ook de nodige wilskracht, om toch dit verslag te leveren.

Een gehaaste maar niet minder vriendelijke groet - Jos Ulijn