M is C een column van MC

In de US -waar anders?- is het al in gebruik, een techniek die de hersenen aftast naar vroegere belevenissen. Men noemt het wel de hersenscan. Wat doet dat ding nou precies?

Sja, daarvoor moet ik u eerst uitduiden het principe dat tot de techniek van het apparaat heeft geleid. Al voor de afgelopen wereldoorlog las ik dat het beeld van bijvoorbeeld de moordenaar op het netvlies van de vermoorde gefixeerd bleef.

Later, na die oorlog, leerde ik dat beeld-fixatie op het netvlies niet aan de orde is omdat het gezichtsbeeld gevormd wordt in de hersenen. Het netvlies is niet anders dan het doorgeefluik, een soort RAM-geheugen. In die vlak-na oorlogse tijd wist niemand het specifieke geheugendeel van en in de hersenen te lokaliseren. Immers, de computer wetenschap dateert van de 40er jaren, het hersen onderzoek over de wijze dat het geheugen wordt vastgehouden evenwel dateert van veel later.

Hersenspecialist Dr Farwell in samenwerking met Silicon Valley ondernemer Steve Kirch ontwikkelden de techniek van de hersenscan. Die techniek baseert zich op de gedachte dat, wanneer je een computer confronteert met bepaalde data, het apparaat in het aangesloten geheugen gaat zoeken of aldaar enige overeenkomende data is te vinden.

Zo ja, hoe ziet dan de betreffende volledige data er uit, is het relevant aan het gezochte? Als het aangesloten geheugen nu de menselijke hersenen zijn, kan je de in die hersenen opgeslagen data natuurlijk niet in fotobeeld brengen maar je kan wel een aantal stroompjes meten. Uit ervaring weet je welke stroomtypen zijn te vertalen als positieve reacties. Deze techniek wordt populair genoemd "brain fingerprinting", de vingerafdruk van de hersenen.

Teruggrijpend naar ons eerste voorbeeld worden dus getoond aan de hoofdverdachte(n) zoveel mogelijk verschillende beelden van de vermoorde, van de omgeving waarin de moord plaats vond, van voorwerpen, van intimiteiten. Hoe meer de metende computer positieve uitslagen registreert, des te groter is de kans dat men te maken heeft met de dader. Het is duidelijk dat een juiste uitslag volledig afhankelijk is van aantal en soort toegediende data. Immers, moordenaar en getuige hebben dezelfde daad-beelden, verschillend meetresultaat kan alleen maar ontstaan uit specifieke, meestal intieme data.

In tegenstelling tot de US vinden wij in Europa dat de ontwikkelde software nog onvoldoende zekerheid biedt. Men erkent wel dat het systeem het onderzoek naar de dader vergemakkelijkt, zeker nu wij zijn gaan kennen het moeilijk te onderkennen fenomeen 'terrorrist'. Maar ja, onze op Romeins Recht gebaseerde juridische wetenschap wenst volledige zekerheid alvorens het schuldig uit te spreken. Wij willen het schuldig niet uitspreken alleen en uitsluitend op gegevens geleverd door de computer.

groetend, Max van Loon