M is C een column van MC

Een columnist heeft tot taak de vinger op de pols te zetten: het waarschuwen voor een manco in een product. En dit in zeer breed verband. Als het kwaad er al is, dan wijst de columnist er op hoe groot het manco is danwel geeft hij aan hoe je het kwaad zoveel als mogelijk zou kunnen omzeilen. Dat laatste noemen we ook wel 'roeien met de riemen die je hebt'.

De columnist stelt geen oplossing voor: het creëren van een oplossing voor het probleem is een taak voor de specialist terzake. Je kunt dat een beetje vergelijken met de garagist. De gebruiker (de columnist) van de auto (het product) zegt tegen de garagist (de specialist terzake) dat de auto bijvoorbeeld trekt naar links (het kwade). De specialist is dan degene die 'het kwaad' moet oplossen.

De columnist is dus een gebruiker, per definitie want je kunt geen manco aanduiden als je het product (de auto) niet kent. Hij/zij hoeft niet persé een professionele gebruiker te zijn, de gebruiker kan elke gebruiker zijn. Ieder van jullie, lezers en lezeressen, gebruikers van computer-applicaties kan dus columnist zijn of worden. Voorwaarde is wel dat je 'het kwaad' schriftelijk goed kan omschrijven. De columnist moet tevens een ontvanger zijn: net als het buitenaardse wezentje ET als die z'n antenne uitschoof. Ontvanger en bundelaar van klachten door anderen, van hun wensen. De Nederlandse en Engelse definities van 'columnist' dekken niet volledig de lading want zij spreken alleen over een regelmatige schrijver van een rubriek.

De Duitse en Franse definities zijn beter want zij leggen verband met gebeurtenissen, al-dan-niet politiek. Alhoewel ik al erg lang de artikelen van columnisten in Nederlandse bladen (Elsevier) en buitenlandse bladen las, is vooral de onlangs overleden Ed Baars, columnist in de HCC-periodieken mijn mentor geweest in wat een column werkelijk is. Hij beschreef gebeurtenissen die vaak helemaal niets met de computer -het apparaat- te maken hadden. Bijvoorbeeld hoe hij op de zolder bij zijn moeder of tante een oude Commodore vond. Om dan te mijmeren, over die goede oude tijd van toen, met ponskaarten...

Waarom schrijf ik dat nu allemaal; ge denkt "hij is zich toch niet aan het verdedigen"? Neen, verre van, want vele van de door mij beschreven zaken kwamen van uzelven. Mijn antenne ving het op uit gesprekken, uit zowel Nederlands- als Engels-talige verhalen in tijdschriften en internet. En vergeet ook ons Aconet niet! Neen, de reden dat ik de taak van een columnist omschrijf is omdat ik per nieuwe jaargang (de een-en-twintigste!) mijn activiteit als column-schrijver ga beëindigen. Dan heb ik in zeven jaargangen 'het kwade' aan de kaak gesteld, zeven jaren lang. Niet dat het mij nu 'te moede' gaat, dat ik het enthousiasme mis, neen, een andere moeheid gaat steeds duidelijker parten spelen.

Met het wat en het waarom zal ik jullie niet opzadelen, alleen dat het medisch is. Het enige dat hier terzake echt van belang is dat het bij langdurige inspanning voor de volgende 1 tot 2 dagen gewoon 'niks-o' en 'vergeet-het-maar-o' is. De tijd dringt en de zon staat laag, dus wil ik de resterende tijd gebruiken om mijn omgeving -de directe en zo mogelijk ook die van iets verder weg- te exploreren, nog beter te leren kennen, in beeld vast te leggen. Hoe, per (motor)boot -ik was zeezeiler-, per trein, op andere wijze, ik weet het (nog) niet. Sja, en dan is er niet zoveel aandacht meer voor een gedegen onderzoek naar een klacht. Weshalve mijn besluit om te stoppen.

Gij, aan de kant staande lezer, schrijver-in-spe, wilt ge het niet eens proberen; ons aller Peter zal u zeker bijstaan. Ge hoeft mijn visie niet te volgen -ik wilde een technisch blad ook leesbaar en interessant maken voor diegenen die non-technisch zijn. Elke schrijver, van artikelen, van series, van verhalen heeft een eigen stem, een eigen manier. Daarom wordt 'ie op den duur ook geroemd en beroemd. Of verfoeid!

Groetend,
Max van Loon