Bye Big Ben Club

door Jos Ulijn

Zoals al gemeld in het voorjaarsoverleg van de RvA in 2008, en herhaald in het najaarsoverleg, leg ik mijn functie als secretaris van de Big Ben Club neer. Het is raar. Raar omdat ik heel lang van alles heb mogen doen voor deze club. Raar om nu terug te zien op mijn loopbaan binnen de club.

Kennelijk zijn maart en april voor mij maanden van onrust, van verandering. Zo kan ik ook dit jaar weer zoooh uitzien naar het lengen der dagen! Maar ook de veranderingen in mijn inzet voor de vereniging tekenen zich, elke keer weer, in deze twee maanden af.

Het begon in 1998, toe ik als belangstellend toehoorder bij een overleg van de Raad van Afgevaardigden was - om het overleg te verlaten als voorzitter. In 2002 kwam er noodgedwongen het secretariaat bij, tijdelijk... (mijn advies: wees op je hoede als het over 'tijdelijk' gaat!). In 2004 nam Leo Smiers, onze voorzitter, het stokje over; ook het secretariaat werd me van de schouders genomen. Een jaar verder nam ik het beheer van de website over van Matt Hendriks, die het na 9 jaar wel genoeg vond; ik wist niks van website beheer maar zag er een goede reden in, me deze magie te verdiepen. In 2006 kwam er wat druk op het secretariaat, mogelijk door gebrek aan tijd en/of affiniteit, en ook de ledenadministratie ging in andere handen over. Omdat ik de contacten binnen de club toch wel miste, besloot ik het secretariaat voor mijn rekening te nemen. De ledenadministratie en het beheer van de website wilde ik onder datzelfde vaandel (terug-)brengen; secretaris zijn is iets nuttigs doen met informatie die langs komt, en dingen regelen. Wel zo handig, leek me, om al deze elementen in een hand te houden.

Ik mijmer terug... De uitdagingen van het voorzitterschap - ik heb het heel graag gedaan maar heb me ook, als die bezorgde moeder in een margarine-reclame, altijd wel afgevraagd of het wel genoeg was... Ik frunnekte als nieuwbakken 'web-apprentice' met fluwelen handschoenen in de website rond, bang om als een stuntelige slungel, dat fragiele sier-servies om te stoten: door wijzigingen schade te veroorzaken die ik niet ongedaan kan maken. Met het boek 'Basiscursus HTML versie 4 ' op schoot, pogend te snappen hoe ik de manier van presenteren van de website mijn wil kon opleggen. Als voorzitter vond ik al dat (naast de penningmeester) de secretaris voor een vereniging een vitale functie vervult - nu ik me aanmeldde als secretaris moest ik dat ook wel waarmaken! Zorgen dat de uitnodigingen voor de RvA bijeenkomsten op tijd de deur uitgingen, met ook alle paperassen bijgevoegd. Mijn aanvankelijk geklungel met de ledenadministratie die draaide op een mij onbekende applicatie, en die rijkelijk was gezegend met allerlei handige scripts die echter op mijn Risc PC (waar geen Impression op wilde draaien) onbruikbaar bleken. De intensieve e-mail- en telefonische contacten met Paul-de-penningmeester rondom de jaarwisseling, om de ontvangen contributies en de ledenadministratie op elkaar afgestemd te houden.

Ik heb altijd met overwegend plezier deel uitgemaakt van het bestuur van onze vereniging; hoog scoorde het - ik citeer mezelf uit de RvA-notulen - '...contacten met veel bestuurderen inmiddels als oude vriendschappen te ervaren'. Maar 'de vitaliteit van platform en vereniging gaven [me] al langer kopzorgen'. En waar ik slecht mee overweg kon: - opnieuw uit de notulen: 'de voortdurende kinnesinne uit een slechts beperkte hoek drukt zo op de balans dat er weinig lol overblijft: je kunt geen goed doen!'. Dan komt het besef: er is een tijd van komen en een tijd van gaan. En de tijd van gaan is gekomen.

Ik vind het spijtig dat niet iemand deze toch boeiende klus van mij heeft willen overnemen. Nu heb ik met Paul en Leo overlegd over de overdracht aan hen: Paul neemt het secretariaatsadres van mij over, en de ledenadministratie, waarmee we ook het dubbel werk uitsluiten dat het vernieuwen van de jaarcontributie met zich meebracht. Leo neemt het beheer van de website met inbegrip van de afwikkeling van het e-mail verkeer over. Ik zorg dat de wijziging van bestuurssamenstelling bekend wordt - bij de leden, via de e-Asterisk maar bv. ook Kamer van Koophandel.

Raar. Ik lees zo'n stukkie 'Van de voorzitter' van mezelf terug uit lang vervlogen tijden toen de Risc PC welliswaar gedateerd raakte maar nog in niets onderdeed voor andere computers. Nu werk ik met mijn Apple iMac, waar ik net zo hartstochtelijk enthousiast over kan zijn als mijn Acorn Risc PC. Vreemd is dat beide apparaten slechts via een ADSL- of e-mail-verbinding iets met elkaar kunnen. Want floppies, USB, externe hard-disc, altijd kijkt een van de twee eigenzinnig de andere kant op. RISC OS blijft als besturingssysteem mijn favoriet. Zo consistent in gebruik, zonder opsmuk, zo stabiel, zo betrouwbaar. Applicaties als Draw, FTPc StrongEd en Easiwriter ga je nog meer waarderen achter een andere - zelfs een Mac OS X computer, hoe snel, fraai en gebruiksvriendelijk dat besturingssysteem en toepassingen ook zijn. Maar je moet, als je verder wil, een periode afsluiten. En het moet gezegd: Mac OS X is snel, stabiel, makkelijk en ook nog eens oogstrelend mooi!

Intellivision, Sinclair Spectrum, Sinclair QL!, Acorn A5000, Acorn StrongARm Risc PC, Apple PowerPC iMac. Het zijn stapstenen van puur vernuft, die ik tot dusverre in eigendom mocht hebben. Ik zal de stille verwondering, over hoe je zo iets moois kunt bedenken en bouwen, nooit meer uit mijn systeem krijgen. Maar de mensen met wie ik deze fascinatie heb mogen delen, en vooral die vasthoudende knakkers die sinds jaar en dag ervoor zorgen dat u terecht kunt op een regio-bijeenkomst of iets kunt opsteken van een cursus - die mensen zal ik bij gelegenheid graag blijven ontmoeten!

Jos Ulijn
30 maart 2009